lunes, 30 de junio de 2014

La verdad es humildad

"La modestia es una enfermedad y hay que erradicarla". J.O.B.M, 1986.

Existe un tipo de humildad enfermiza, en la que uno se rebaja, se humilla sin motivo, acepta la orden explícita o implícita de los demás de no ensalzarse por aquello para lo que vale. Modesto, baja.

Por supuesto que existe otra tendencia enfermiza, que es la de creerse mejor que el resto sin motivo. Supongo que todos los creativos hemos pasado por esa etapa en algún punto de nuestro proceso de aprendizaje. Repito: lo enfermizo es cuando no hay una justificación. Esta puede ser una de las razones por las que algunos (me atrevo a llamarlos inmaduros), aún en la edad adulta, adolecen de una falta de interés absoluta por lo que crea su entorno, amistades incluidas.

Pero yo quería hablar de la humildad, y me voy del tema.

Algo que me ayudó, en su momento, a poner los pies en el suelo, fue una especie de meditación, o más bien de divagación mental en un contexto meditativo - y, aclaro, sin usar drogas de ningún tipo (ni siquiera café o tabaco o, sobra decirlo, alcohol). No quiero entrar en detalles en este momento. La conclusión a la que me llevó aquella experiencia fue que la música, los relatos, los inventos, están ahí fuera, existen sin nosotros; y nosotros, como creadores, somos tan sólo vehículos. No somos la caña, sino el canal. Mis procesos creativos, a menudo, tienen mucho de trance: soy capaz de perder la noción del tiempo, no siento hambre, ni sueño, estoy fuera del espacio físico y, en ocasiones, cuando pierdo el hilo de la creación me siento como si acabara de despertar. Las musas invaden mi cuerpo, lo poseen, lo utilizan y después se van. Suena fatal. Soy un hombre-objeto. No tengo de qué jactarme, mientras que las musas sí que son la caña.

Esto tiene un lado negativo, y es que, para tener una autoestima sana, puede que sea necesario "reconocerse uno a sí mismo lo que uno hace bien, con independencia de lo que crea el resto del mundo". Y si lo que yo hago bien, en realidad, no lo hago yo, sino que se hace a sí mismo a través de mí... ¿Qué mérito tengo yo? La respuesta más rápida, la que mi mente acepta sin discusión pese a la protesta de mis vísceras, es "ninguno". Quizá recuerde alguien escritos míos sobre el sentirse orgulloso de algo. La fuerza de voluntad es algo que nos viene dado, muchas veces - se puede entrenar, pero el ser capaz de empezar ya implica que tenemos una semilla y unas oportunidades que son externas. Igualmente, ser fiel o infiel - el que uno no consiga ser infiel pese a la voluntad de serlo, no es una virtud, sino una característica, y no hay de qué sentirse orgulloso. Tal vez me confunda, y, en cualquier caso, éstos son temas para desarrollarse más en otros momentos (y de los que ya he hablado en otros puntos).

Ahora yo andaba con necesidad de inyección de autoestima. Valeria, mi entrenadora personal me pidió que me reconociera por lo que había conseguido. ¿Cómo, si lo que hago, bien me sale sólo, bien no me sale? Hablando ayer con ella (y ya no sabría decir si la idea la mencionó ella o se me ocurrió), me di cuenta de que, realmente, las musas tocan a todos, a los preparados académicamente y a los que no; y sí, yo estoy haciendo todo lo posible por ser un buen canal para las musas, por un lado, haciendo muchas veces de tripas corazón, teniendo que hacer unos esfuerzos de voluntad de los que no me creía capaz para, estando cansado, estando desanimado, seguir estudiando, seguir escribiendo. Vale, podría estar aún en el párrafo anterior. Incluso en el punto siguiente, que es que estoy siendo un canal efectivo - entiéndase no como "eficiente", sino como "real, realizador", como que estoy poniendo por escrito buena parte de lo que las musas me dictan. Podría disfrutarlo para mí, como he hecho en algunas ocasiones, sin sacar lápiz ni papel, dejando que se pierda o que se vaya a buscar otro canal (esto tiene su lado positivo también, pero ya hablaremos de ello en otro momento).

Resumiendo, he decidido que me voy a reconocer el mérito técnico-existencial: estoy aprovechando al máximo las oportunidades de transmitir el dictado de las musas, sin importarme muchas veces el sacrificio que ello implica. Y no, transmitir no significa hacer público para el mundo entero, sino llevar las ideas al papel, al lienzo, al encerado... en definitiva, llevarlas a la práctica y ofrecerlas a determinadas personas de mi elección.

Y en ese sentido, mal que le pese a muchos, lo importante es que SEPA ;)

Viva el título.

domingo, 22 de junio de 2014

Koruna či euro?

Jsem velkým romantikem. A kromě toho, mám rád pěkné věci. I numismatiku mám taky rád. Už jen z těchto tří důvodů (a našel bych spoustu dalších), mám raději českou korunu než euro. Ano, byly to krásné roky, jak se koruna držela uměle na 23,50 Kč/€ a dle novin "nikdo nevěděl proč." Přece uměle. To ví každý, i novináři, navzdory jejich tvrzení.

Ovšem, mohl bych mlčet. Přece jen jsem tu cizinec a neměl bych kecat do osudu místní měny, ať je to, aby koruna existovala dále, nebo aby zanikla z důvodu zavedení eura. Proto bych byl rád, kdyby mi někdo řekl, zda moje úvahy nejsou příliš vystřelené. A sice:
 Koruna je stejně příliš závislá na euru. Bude-li krize pro euro, pak bude i pro korunu. Bude-li krize pro korunu, pak bude jen pro korunu. Posune-li se do předu euro, možná to pomůže koruně, možná ne, ale euro stejně se už posunulo. Jediná odchylení na tyto varianty jsou umělá ze strany bank a vlád a dřív nebo později ty varianty trh stejně smete. Česká ekonomika není tak silná (kéž by), a nejspíš nikdy se nebude moci porovnat s tou německou nebo francouzskou. Ovšem pro německé firmy s pobočkami v ČR je nanejvýš výhodné, aby koruna existovala: potřebujou-li snížit mzdy, stačí troška tlaku na CNB či pár uplatků správným lidem, koruna slábne a nikdo ani nepipne, protože to "přece neudělala naše firma," to byl abstraktní finanční trh.

Letos mi přijde dovolená o hodně dráž než třeba předloní už jen díky oslabení koruně. Určitě nebudu v tom sám. A protože dovážíme všechno a dovoz se platí v eurech, tak i doma je to už všechno dražší i bez eura, nebo že by díky nezavedení eura? Pokud je to jinak a někdo mi to vysvětlí, rád uznám, že nemám pravdu. Ovšem, do té doby, než se euro zavede (pokud vůbec), tak budu rád, že máme krásnou českou korunu. Aspoň dokud nebudou eurobankovky hezčí nejen v hodnotě, ale i vzhledově.


martes, 8 de abril de 2014

El cuento de los negativos

Supongo que nos sucede a todos cada día. Y si no, sacadme de mi error, a ver si, al menos, me siento importante. Nos encontramos con alguien que menciona un problema que tiene, y nosotros, llevados de nuestra vena humanitaria, intentamos ayudar al prójimo y ofrecemos una solución. A veces, porque nos ha pedido ayuda. A veces, porque somos así de buenazos. A veces, porque encontrar la solución a un problema es un reto irresistible. Por el motivo que sea, ofrecemos esa solución.

Quino, el dibujante de cómics (o historietas), ese artista genial, a menudo tan sabio y siempre tan astuto y sagaz, nos mostraba en cierta ocasión a la madre de Mafalda en la situación siguiente:



Evidentemente, cuando nosotros encontramos una solución a un problema y somos más rápidos que el resto, a ese resto (o residuo y demás sinónimos, b..., e...) le duele. Y tiene que demostrar que es mejor que el sugerente riéndose o descalificando la solución dada. Inmediatamente, el resto (decía) del resto, léase, los que todavía no habían hablado, se sumarán a la contestación, a la negación de la solución, amparados en el guano del grupo contra el individuo. No nos engañemos: probablemente, nosotros hagamos lo mismo a otros cuando estamos en el bando equivocado. Son muy, muy pocas las personas con tal grado de consciencia y de desarrollo moral que no se apuntarían a ese carro ganador tirado por tanto buey. Nuevamente, me viene a la mente uno de los cuentos que menos me gustan y que más me recuerda la vida a diario, a sice, El traje nuevo del emperador. El final feliz del cuento es que, a diferencia de lo que sucede en la vida real, hacen caso a un infeliz.

[El niño es el único que se atreve a decir que el emperador va desnudo, y sólo en ese momento se atreven el resto a admitirlo]

Ya mencionaba en otra ocasión que mis ganas de ayudar, como mi curiosidad, tienen un límite. Cuando me piden una solución y doy cuatro, o cinco, y ninguna vale, puede que se me ocurran más, puede que no, pero simplemente, desconecto de la cuestión y que se busque la solución aquél a quien pertenece el problema. La gente negativa, ésa que encuentra un problema para cada solución, son vampiros psicológicos, y probablemente chupones que luego utilizarán tooodas tus soluciones sin darte ningún crédito por siquiera una.

Y sin que se excluya lo dicho en el párrafo anterior, también puede ser, como guindón del pastelón de esta me-rienda, que el enunciante del problema quiera sentirse miserable. Y ahí estamos nosotros, agúandole la fiesta. Pobre. Tan feliz con su problema, y nosotros queremos solucionarlo. Eso no se hace. Reconozcamos que no nos han educado bien.

Hasta ahí, la crítica. Y ahora va el aviso, en forma de otro cuento recurrente, esta vez sí que de mis preferidos, que es Pedro y el lobo. Como mis ganas de ayudar y mi curiosidad, también tienen un límite mi paciencia y mi buena fe. Llega un punto en el que ya no me creo que la persona necesite mi ayuda: lo que necesita es crecerse rebajando al primer pimpollo que intente ayudarla. Y quizá no, pero nedej Bože, (= no lo quiera Dios) puede suceder que esa gente, un día, necesite ayuda de verdad. Ese día, no tendrá a nadie que ayude, porque los más capaces y más dispuestos estarán ya quemados de tanta historieta y tanto cuento. Léase: del título.

domingo, 9 de marzo de 2014

Je mi smutno

Je mi smutno, že mě taková správa nepřekvapila:

http://www.novinky.cz/domaci/329802-do-obchodni-valky-s-ruskem-nejdeme-rekl-sobotka.html

Možná pán Sobotka dělá správně, když nechce riskovat obchodní vztahy s Ruskem kvůli ukrajinské krizi. Je to přece risk, lidé v ČR by mohli přijít o práci. Dejme tomu. A co třeba snížit platy poslancům, aby se mohlo investovat do způsobů, jak lidem práci zajistit? V jiných zemích se to dokázalo. A možná taky ne, a pán Sobotka dělá dobře, že nám všem, lidem žijícím v ČR, zajisťuje pracovní místa.

Druhá strana mince je, že právě s tím počítal i pán Putin. A že neochota jiných zemí se znepřátelit velkého obchodního partnera a hlavního dodávce některých surovin, je něco, co právě umožňuje Rusku si dělat, co chce.

Už jsem o tom varoval (ve španělštině) v předchozím zápisu: že Rusko zasáhne (a Sobotka tvrdil, že nezasáhne, a že ukrajinské hranice zůstanou neměnné... nemůžu najít odkaz na onu zprávu, pokud někdo ji najde, prosím ať dá odkaz na ni do komentářů). Jsem rád, že nejsem jediný, co se bojí, že zásah by mohl pokračovat dál na západ - viz zde. "Jen rozšíření sféry vlivu." Jasně. 1968 a tanky.

Porovnání se Studenou Válkou se mi nelíbí proto, že po smrti Stalina jednání se konala se Stranou. Nebo se mýlím? Teď vede Rusko charismatický vůdce, který chce expandovat. Uvnitř ruských hranic nemusí ani zasahovat sílou - obyvatelstvo utočí samo od sebe na členky Pussy Riotu a vláda nedělá nic (skupina chlapů proti dvou ženám - je to správné snad?), nebo se zorganizují skupiny, které mlátí homosexuály... proč by se měla namáhat policie, když to dělají sami lidé, jak v Německem okupovaném Polsku proti Židům za 2. Světové? Nebo jsem snad něco nepochopil?

Počet ruských obyvatel na Krymu vidíme jako vzdálený jev, jako kdyby se nás nemohlo týkat. A co města, kde roste počet ruských obyvatel (jako Karlovy Vary v ČR)? Ano, je to daleko od ruských hranic... snad Putin nebude chtít zasáhnout tam, aby někoho "chránil." A snad si nemyslí nikdo, že Západ zasahne. Západ bude stále jen koukat, aby se nezhoršili obchodní vztahy s Ruskem, a aby lidé nepřišli o svá pracovní místa.

A snad na ona pracovní místa v ČR nebudou mít přednost před Čechy ruští přistěhovalci jenom z toho důvodů, že jsou východnější. Ano, já vím, sám jsem v ČR cizincem - ale pokud vím, nikdo nečekal na moje místo. De fakto, moje místo bylo navrženo i po té, že jsem ho měl, a nikdo o něj nepožádal. Kdo ví, možná jednou budu muset odejít, aby španělštinu učil Rus místo Španěla... a to bude asi nejlepší pro všechny. Že ano?

Stejně, za A to nikoho nebude zajímat, co tady melu, za B nikdo nebude dělat nic, a za C, nejspíš tomu vůbec nerozumím...

lunes, 3 de marzo de 2014

¿Imprudencia, miedo o intención?

"V. sólo quiere Crimea, y con eso se sentirá satisfecho".

Lo mismo se decía de Adolfo cuando invadió la región de los Sudetes en la antigua Checoslovaquia. ¿Resultado? Invadió Checoslovaquia entera, y después Austria y Polonia.

"Los tiempos han cambiado".

Los tiempos, sí; las personas, menos. La ambición sigue devorando a los hombres. Y lo mismo se decía Adolfito a sí mismo cuando estaba a punto de cometer los mismos errores que Napoleón. Lo mismo se decía el resto de Europa cuando no vio venir a Adolfito. No nos engañemos: la Historia se repite porque el interior de los seres humanos no cambia tanto como sus circunstancias (si es que cambia en absoluto). El hecho de que nos sigan fascinando los dramas shakesperianos o, más aún, los mitos griegos, indica que no hemos cambiado mucho en los últimos 3.000 años.

"¿Qué puede conseguir V.? No le interesa nada más".

Puede conseguir tierras, pero sobre todo, puede conseguir Poder.

"V. ya tiene todo lo que quiere".

Lo mismo se decía hace ya unos años. Y sigue estrechando sus lazos de poder. Parte de la población rusa vive en terror. Hay iniciativas ciudadanas terroristas (como los movimientos anti-LGBT) que cuentan con el apoyo del gobierno ruso. En los últimos JJ.OO. de invierno, pocos han sido, incluso dentro del colectivo LGBT, los que han mostrado su rechazo en palabras o en la práctica a la atmósfera de incomodidad que creó V.

"El resto del mundo le frenará".

¿Cuándo le van a frenar? Dudo mucho que la comunidad internacional tenga intención de intervenir si V. decide invadir Ucrania (¿debería decir cuando invada?) Y Ucrania, repito, harto probable no le va a bastar. China es propietaria de un 5% del terreno cultivable de Ucrania, si no me equivoco. Imagínense ahora que Rusia decidiera "apropiarse" de algo que le pertenece al hermano mandarín. Claro que podrían llegar a un acuerdo... por un tiempo.
Ahora bien, supongamos que el resto del mundo quisiera frenar a Rusia. ¿Cómo lo harían? Media Europa depende del suministro de gas desde Rusia. Sí, el rublo está cayendo, pero Rusia puede subir el precio del gas hasta donde quiera. También es cierto que la comunidad internacional puede decir "vale, te pagamos lo que pides, pero el tipo de cambio baja y tú no recibes lo que esperabas" - ¿hasta cuándo? Y más: ¿qué gobierno de la desmilitarizada Europa puede hacer frente a la poderosa Rusia? ¿Quién va a hacer algo más que protestar por los bajines, mientras se buscan un lugar al que emigrar el día que la Armada Roja decida dar unos pasos más hacia el Ocaso?

¿Y el título de esta entrada? Bueno, no entiendo las reacciones de muchos diplomáticos, embajadores, políticos, presidentes, etc. Mucho hablar y poco hacer, por un lado; y por otro, las afirmaciones con poco conocimiento histórico no son comprensibles en alguien que debería haber estudiado para llegar a esos puestos. ¿Están actuando de forma imprudente? ¿Tienen miedo de que alguien les pueda atacar después por sus palabras (que a mí también me lo da escribir esto)? ¿Hay alguna intención escondida, p.e. que nadie actúe porque "nadie se lo esperaba" y así poder obtener alguna hipotética ventaja en un escenario postucraniano? ¿Es simplemente ignorancia por su parte, o soy yo el ignorante y me estoy perdiendo algo?

El tiempo dará la razón a quien tenga que dársela. Y ojalá me equivoque yo, y todo lo que he escrito aquí no sean más que sinsentidos y calumnias - en cuyo caso, sólo me quedaría rogar al señor P. que aceptara mis más sinceras disculpas. Ojalá sea un super-hombre y la ambición o el ansia de poder no sean más fuertes que él.

martes, 18 de febrero de 2014

... y J. O. aprendió a nadar.

Necesitaba ir a la piscina. Y como no aprendo, cuando la gente me preguntaba que a dónde me iba, se lo dije. Pues por qué vas, pues ya es tarde, y que si vaya puntazo... Alguno por lo menos reconoció que ya había ido, aunque no sé si la insistencia venía por deporte o por no darse cuenta de que yo también estoy en mi derecho de ir a donde me dé la gana cuando me salga de la raíz.

¿Me habría dejado convencer? Por supuesto que no. Me cansa esa insistencia vacía, y ya iba demasiado tarde. Casi estuve a punto de no ir, por ese retraso, y estaba cansado, y tenía hambre... Luego la gente se mosquea porque no hablo de mis planes, pero es que, primero, nadie me habla de los suyos, segundo, los míos son asunto mío y punto, y tercero, todo el mundo se cree con el derecho a opinar y criticar mis planes. Y es que ni aunque hubiera seguido con mi carrera de cantautor tendría nadie derecho.

Me habría ido para casa... pero como buen cangrejo que soy, necesitaba "agua" y mis ojos no estaban por la labor. Hoy enterraban a mi tía Mari Chus, una manitas en las artes, una luchadora en la vida, a la que le tocó pasar por retos que a muchos con menos agallas habrían derrotado varias veces. Ella seguía luchando, que por eso también quería tanto a mi hermana Isabel, otra luchadora con tal par que si fuera hombre los tendría de avestruz. Entre mientras, aquí estoy yo, ahogándome a veces en mis pequeñeces de sapo, como si fueran de la más mínima importancia.

Y mis ojos necesitaban el agua que no estaban dispuestos a producir. Mi cuerpo necesitaba sumergirse en el agua, especialmente en un día con tal viento que me aventaba el lado acuario. Necesitaba agotarme, necesitaba sentirme vivo, y necesitaba agua.

Piscina.

Tocaba nadar a lo ancho (así estaban dispuestas hoy las calles). Doce veces ida y vuelta, más un ancho, para hacer los 500 metros autoimpuestos. Me pierdo contando, así que llevo la cuenta por meses: leden, únor, březen... Y llegó listopad o prosinec (nov y dic) y de pronto... mi cabeza estaba bajo el agua, estaba respirando al ritmo. No puede ser, me dije. Mi pensamiento voló hacia mi tía. De repente, yo estaba volando por el agua, haciendo anchos sin duelo, disfrutando como críu con albarcas recién estrenadas. Tengo una paliza bestial y mis ojos siguen sedientos, pero al menos se me quitó el nudo de la garganta. La pena no me la quita.

Y sin embargo, mi mente, que siempre busca la magia en todo, ve la mano de ese nuevo ángel que hay en el cielo. Sugestionarse está bien, pero es más bonito creer que alguien con experiencia en todo tipo de lides me ha guiado hoy. Me lo merezca o no.

Gracias por este regalo de despedida. Te quiero.

sábado, 15 de febrero de 2014

Un ejercicio matemático - ¿Cómo unirias estos puntos con solo cinco líneas?


¿Cómo unirías estos puntos con sólo cinco líneas?
 
Me han mandado este ejercicio a mi correo electrónico (con la mitad de acentos) y se me han ocurrido varias posibilidades. Permitidme que las comparta con vosotros:

Sabemos que las líneas tienen que estar en contacto entre sí, puesto que de otro modo no habríamos unido los puntos. Ahora bien:
  • a) no se excluye que las líneas sean curvas (por tanto, no necesitamos cinco líneas, sino que con una es suficiente, pero puesto que el enunciante quiere cinco, pues hala, le hacemos cinco líneas curvas y santas pascuas), por ejemplo: 
  • b) suponiendo que debieran ser trazos rectilíneos, y más concretamente, segmentos (por decirlo en lenguaje matemático), esto debería indicarse en el enunciado. Aun infiriendo (= dando por sentado) que tienen que ser líneas rectas, nadie dice que por obligación tengamos que trazarlas sin levantar el lápiz del papel ni pasar dos veces por el mismo sitio, en cuyo caso bastan cuatro líneas diagonales (tres paralelas entre sí y una cuarta que corta a las otras tres). Por otro lado, se cumple que cada punto está unido al resto. La quinta línea se puede trazar tocando o no a cualquier punto, para dar gusto al enunciante, tal que así:
  • c-1) infiriendo que se tratara del típico ejercicio en el que "no puedes pasar dos veces por la misma línea ni levantar el lápiz del papel, las líneas tienes que ser rectas y su número máximo es cinco" (cosa que, repito, no se indica en el enunciado), existen, al menos, dos posibles soluciones. La primera tiene trampa teórica: ¿es posible salirse del papel (no del esquema, sino del papel) tan lejos como se quiera? Esto sonaría a "¿me habéis prestado atención cuando os he dado la definición de rectas paralelas?" (= son aquéllas que se cortan en el infinito). Número de trazos rectilíneos: cinco. Posibilidades: al menos cuatro (verticales, horizontales, diagonales /, diagonales \). Las horizontales, por ejemplo, serían como sigue (para las diagonales, girad la cabeza frente a la pantalla 45º a la derecha y luego 45º a la izquierda; para las verticales, girad la cabeza 90º a la derecha o a la izquierda):
 
  • c-2) la segunda tiene una trampa procedimental : ¿es necesario dibujar cada línea de un sólo trazo, o puedo dibujar primero la mitad y luego la otra mitad? (hablando de forma estricta, mi mano realizará 7 movimientos rectilíneos, pero el resultado sobre el papel será de 5 líneas rectas y cumpliría con todas las normas del planteamiento más restringido presentado). Veámoslo en tres pasos:
  • d) si el problema puede trasladarse a la tercera dimensión, es posible realizar el ejercicio con una única línea recta: basta con enrollar el papel de forma inclinada alrededor de un cilindro. El problema es que, entonces, no cumpliremos el objetivo por defecto: habremos dibujado un número demasiado pequeño de líneas. Claro que siempre podríamos añadir otras cuatro al tuntún...
Estoy seguro de que existirán otras soluciones, y que seguro que hay una sencillísima en la que no puedo caer porque me complico demasiado. No doy para más. ¿Alguna otra idea? ¿Cuál es la solución que el enunciante estaba buscando? (si no le gustan las mías, que se explique mejor la próxima vez desde el principio)