Me llama la atención el uso de cierta palabra en las noticias relacionadas con las elecciones autonómicas y municipales en España en sendos periódicos nacionales:
http://politica.elpais.com/politica/2011/05/23/actualidad/1306111218_562041.html
http://www.elmundo.es/elmundo/2011/05/09/espana/1304951294.html
Señores, métanse la metáfora por donde les quepa. No hay tsunami, ni maremoto, si acaso habrá un demomoto, un pueblo que se mueve. Me suena tan ridículo como si se utilizara "El PSOE se derrumba cual torres gemelas en 11 de septiembre" o "El PP arrolla cual tren en Atocha". Supongo y espero que la comparación joda. Yo tengo amigos que han estado a punto de morir con sus familias por el tsunami, o maremoto, en Japón. Con algunos conocidos he perdido el contacto y no sé si viven o no. Me parece de mal gusto utilizar semejante metáfora en general, pero más cuando hemos estado todos, toditos, a punto de tener una liada nuclear de órdago precisamente por un maremoto. Y además, teniendo una metáfora castiza y patria al alcance de la mano, como es Atocha, para qué acudir a vocablos extranjeros, teniendo también un más neutro y propio maremoto. Si a alguien le parece bien el cambio, por Atocha o maremoto, seguramente esta bitácora no esté dedicada a él.
Entiendo que cada metáfora conlleva un riesgo de ofender a alguien: si fuera una avalancha, alguien tendrá un amigo o pariente que haya perecido en una; la riada del PP arrastrando al PSOE no gustará a víctimas de inundaciones; o si se utiliza un meteorito, no dejará de haber alguien a quien le haya caído uno al tejado de casa y matau al chon. Sin embargo, hay momentos y momentos para utilizar las cosas. El lenguaje no es inocente. Y el momento para utilizar tsunami, aplicado a una noticia de interés tan nacional que es hasta internacional, como es el poner en jaque a un PSOE que ha puesto en jaque a la propia UE con su política de "ya pasará la tormenta"; para utilizar tsunami, repito, y utilizarlo fuera de contexto, lo siento, el momento no es éste.
P.S: Y que conste que me alegro de que el votante español haya sido capaz de castigar al PSOE, pese a que no habría dado yo poder a determinadas fuerzas políticas en determinados lugares. Y no es por malo conocido, sino por peor también conocido.
lunes, 23 de mayo de 2011
miércoles, 4 de mayo de 2011
Could there be any more satisfying words to hear
An extract from your link: A USA Today editorial headlined, "At last, bin Laden is dead," saying:
"Could there be any more satisfying words to hear?"
What about "Hunger is past, all human beings are happy now."
What about "I love you too."
What about "I'm a grandpa!"
What about "All corrupt politicians will disappear by sudden implosion by noon tomorrow."
What about "Well done."
What about some sincere thanks, affection, congratulations, support, empathy...
What about giving the biggest weight to the really important things in the world...
http://sjlendman.blogspot.com/2011/05/lies-damn-lies-and-bin-ladens-death.html
"Could there be any more satisfying words to hear?"
What about "Hunger is past, all human beings are happy now."
What about "I love you too."
What about "I'm a grandpa!"
What about "All corrupt politicians will disappear by sudden implosion by noon tomorrow."
What about "Well done."
What about some sincere thanks, affection, congratulations, support, empathy...
What about giving the biggest weight to the really important things in the world...
http://sjlendman.blogspot.com/2011/05/lies-damn-lies-and-bin-ladens-death.html
domingo, 24 de abril de 2011
Pro Pana Borise Jachnina
Přesně před týdnem zemřel někdo, koho mám moc rád. Učitel, úžasný vyprávěč a spisovatel, kamarád. Člověk jména a úsměvu šarmantního a chytrého kocoura, s jehož vědomostmi a zkušenostmi mohly soupeřit jen jeho skromnost a lidskost.
A já mám hlavu plnou vzpomínek. Jak jsem ho viděl poprvé v hodině kinematografických médií, a záhy jsem byl, jako všichni ostatní, hypnotizovaný jeho povídáním o filmech, režisérech, příbězích z natáčení, ovšem a hlavně i jeho kouzelnou osobností.
Nebo pak, když už jsem byl rok a půl ze školy pryč (a zdálo se mi, že to bylo po dalším životě), jsem přišel na Mikuláše do jeho hodiny, nepozvaný, oblečený jako čert, abych ho strašil, a on mě okamžitě odhalil, se svým vřelým a mládenecky potutelným úsměvem upozornil přítomné studenty, že onen čert přijel až ze Španělska...
Byl první člověk, co mě kdy upozornil, že když bolí hlava, nemám si dát pivo. Taková kravina, co zná každý, ale protože mě do té doby tolik nebolela hlava ani jsem tolik nepil, tak jsem to nevěděl. A neřekl mi to paternalisticky, ale kamarádsky.
Jednou mi zavolal, že potřebuje “pomoc.” Že prý má autorské čtení a chtěl by to “zpestřit” tím, že mezi jeho povídkami bych já zpíval něco ze svého CD (které jsem mu tenkrát dal jako čert). No, ještě dneska si myslím, že chtěl spíš pomáhat on mně, a umožnit zveřejnit své dílo a přitom mít nějaké obecenstvo. Byl to úžasný večer, jeho povídkami se nám všem zvedla nálada, jeho způsob čtení byl zábavný jako málokdo dokáže být. Ale on byl mistrem i v tom. A já měl tu čest tam sedět po jeho boku!
Uměl i malovat. Již dva roky mám na čestném místě ve svém domově obraz, který mi věnoval. A stejně, nejcennější, co mi kdy věnoval, byl sám sebe. Jeho čas. Jeho vzpomínky. Jeho myšlenky. Měl takový život, že by snad 100 celovečerních filmů nestačilo ho zakrýt, ani povrchně. A já se vždycky styděl ho žádat o to, jestli si to můžu nahrát, protože nemám dobrého pamatováka a jeho procházka na zemi se mi zdála i zdá příliš cenná, aby byla zapomenutá.
Pokaždé, když jsem mu volal v zimním období, mi říkal, že se musíme sejít, jak bude hezké počasí. A tak to bylo. Letos to nestihnu. Ani příští rok. Mám výčitky, a zároveň vím, že on by chtěl, abych byl veselý, abych se radoval i z jednoduchých věcí života. Abych se zbytečně nestresoval, abych zpomalil.
Nikdy mi nenabízel tykání. Proč by měl! Ale jak jsem ho znal, myslím, že to neudělal hlavně proto, aby mě neuvedl do rozpaků. Totiž, určitě věděl, jak mi je těžké tykat někomu, koho tak hluboce respektuji a obdivuji. A přesto, dneska, poprvé a naposledy, budu Ti tykat: Borisi, promiň, chyběls mi a budeš mi chybět! Ahoj za “chvíli” nahoře.
A já mám hlavu plnou vzpomínek. Jak jsem ho viděl poprvé v hodině kinematografických médií, a záhy jsem byl, jako všichni ostatní, hypnotizovaný jeho povídáním o filmech, režisérech, příbězích z natáčení, ovšem a hlavně i jeho kouzelnou osobností.
Nebo pak, když už jsem byl rok a půl ze školy pryč (a zdálo se mi, že to bylo po dalším životě), jsem přišel na Mikuláše do jeho hodiny, nepozvaný, oblečený jako čert, abych ho strašil, a on mě okamžitě odhalil, se svým vřelým a mládenecky potutelným úsměvem upozornil přítomné studenty, že onen čert přijel až ze Španělska...
Byl první člověk, co mě kdy upozornil, že když bolí hlava, nemám si dát pivo. Taková kravina, co zná každý, ale protože mě do té doby tolik nebolela hlava ani jsem tolik nepil, tak jsem to nevěděl. A neřekl mi to paternalisticky, ale kamarádsky.
Jednou mi zavolal, že potřebuje “pomoc.” Že prý má autorské čtení a chtěl by to “zpestřit” tím, že mezi jeho povídkami bych já zpíval něco ze svého CD (které jsem mu tenkrát dal jako čert). No, ještě dneska si myslím, že chtěl spíš pomáhat on mně, a umožnit zveřejnit své dílo a přitom mít nějaké obecenstvo. Byl to úžasný večer, jeho povídkami se nám všem zvedla nálada, jeho způsob čtení byl zábavný jako málokdo dokáže být. Ale on byl mistrem i v tom. A já měl tu čest tam sedět po jeho boku!
Uměl i malovat. Již dva roky mám na čestném místě ve svém domově obraz, který mi věnoval. A stejně, nejcennější, co mi kdy věnoval, byl sám sebe. Jeho čas. Jeho vzpomínky. Jeho myšlenky. Měl takový život, že by snad 100 celovečerních filmů nestačilo ho zakrýt, ani povrchně. A já se vždycky styděl ho žádat o to, jestli si to můžu nahrát, protože nemám dobrého pamatováka a jeho procházka na zemi se mi zdála i zdá příliš cenná, aby byla zapomenutá.
Pokaždé, když jsem mu volal v zimním období, mi říkal, že se musíme sejít, jak bude hezké počasí. A tak to bylo. Letos to nestihnu. Ani příští rok. Mám výčitky, a zároveň vím, že on by chtěl, abych byl veselý, abych se radoval i z jednoduchých věcí života. Abych se zbytečně nestresoval, abych zpomalil.
Nikdy mi nenabízel tykání. Proč by měl! Ale jak jsem ho znal, myslím, že to neudělal hlavně proto, aby mě neuvedl do rozpaků. Totiž, určitě věděl, jak mi je těžké tykat někomu, koho tak hluboce respektuji a obdivuji. A přesto, dneska, poprvé a naposledy, budu Ti tykat: Borisi, promiň, chyběls mi a budeš mi chybět! Ahoj za “chvíli” nahoře.
sábado, 16 de abril de 2011
Librofaz
Facebook no es español.
Féisbu es una cutrez.
Caralibro es demasiado largo.
Librofaz es algo maś corto.
¿Alguien da más?
... yo de momento me quedo con el librofaz, que es el que llevo utilizando de todos modos desde hace meses.
Féisbu es una cutrez.
Caralibro es demasiado largo.
Librofaz es algo maś corto.
¿Alguien da más?
... yo de momento me quedo con el librofaz, que es el que llevo utilizando de todos modos desde hace meses.
martes, 29 de marzo de 2011
De halos y auras
Hace ya muchos años, cuando estudiaba en la Universidad de Bohemia Sur, descubrí, yendo en bici una noche de luna llena, que la sombra de mi cabeza estaba rodeada de un halo blanquecino. Mi primera reacción fue de susto, seguida casi inmediatamente por una de extrañeza, pues sabido es que de santo tengo bastante poco; y luego, me lo tomé simplemente como un juego de luces o efecto óptico curioso.
No hace mucho tiempo, sin embargo, se me ocurrió ver si se podía registrar en una foto. Al ver que parecía ser así, intenté grabarlo en vídeo, para ver si el halo, tal y como parecía, seguía mi cabeza. Y sí, es así.
Claro que esta mañana, por fortuna o infortunio, he dado con una explicación lógica, racional, física... Y de repente, ese aura que me acompañaba ha perdido toda su magia. Su brillo blanquecino ha perdido resplandor. No es más que un matiz en la hierba.
Era más bonita cuando era zahadou. Equivalía a misterio. Era mágica.
Hoy... no es más que ciencia.
No hace mucho tiempo, sin embargo, se me ocurrió ver si se podía registrar en una foto. Al ver que parecía ser así, intenté grabarlo en vídeo, para ver si el halo, tal y como parecía, seguía mi cabeza. Y sí, es así.
Claro que esta mañana, por fortuna o infortunio, he dado con una explicación lógica, racional, física... Y de repente, ese aura que me acompañaba ha perdido toda su magia. Su brillo blanquecino ha perdido resplandor. No es más que un matiz en la hierba.
Era más bonita cuando era zahadou. Equivalía a misterio. Era mágica.
Hoy... no es más que ciencia.
lunes, 28 de marzo de 2011
Otolismo
Otolismo es el nombre de una nueva fe. La fe de fes.
Los otolistas, como biólogos, creen que no existe una única especie humana, sino varias, compatibles entre sí biológicamente (léase combinables genéticamente, tj. sexo), pero de características tales que les supone increíblemente difícil vivir juntos, no digamos ya llevar estilos de vida similares (comer lo mismo, levantarse a la misma hora, visitar al mismo psiquiatra, etc.), porque lo que a uno le salva la vida, a otro lo mata.
Además, los otolistas, como filósofos, creen que el hombre se crea un Dios a la medida de sus necesidades, complejos, traumas y un largo etcétera de circunstancias que son únicas para cada individuo.
Por ende, cada persona tiene unas creencias ligera o radicalmente diferentes.
Como teólogos, los otolistas creen que Dios tiene algo diferente para cada ser humano. Para unos tiene el Catolicismo, para otros el Islam, para otros el Budismo, para otros religiones radicales como el Ateísmo, para otros distintas combinaciones de fes y filosofías, etcétera etcétera.
Sabiendo eso, un otolista auténtico es aquél que respeta cualquier creencia de los demás que sea respetuosa con las demás. La única verdad absoluta es que nadie se toma un café con Dios para discutir temas de religión, y que cualquier información proveniente de Dios o supuestamente divina estará probablemente filtrada por un cerebro humano. Cada persona es quien debe decidir en qué creer, sea en Dios, en el Universo, en la Gente, en el Gobierno, en Satanás o en Nada.
La fe otólica admite la religión y el ateísmo. No admite imposiciones. No admite generalizaciones. No hay una fe verdadera si es impuesta. Las únicas fes que valen son aquellas que parten del interior del individuo, quedándose algunas en él y compartiéndose otras, o compartiéndose a veces.
Según el otolismo, cualquiera que crea que hay una única fe válida para la Humanidad entera y no deje espacio a otras posibilidades no impositivas, muy probablemente esté equivocado.
Ni que decir tiene que es posible tener creencias católicas, judías, musulmanas, bahai, budistas o ateas y ser otolista al mismo tiempo. Sólo hace falta apertura mental, respeto y tolerancia.
Continuará.
Los otolistas, como biólogos, creen que no existe una única especie humana, sino varias, compatibles entre sí biológicamente (léase combinables genéticamente, tj. sexo), pero de características tales que les supone increíblemente difícil vivir juntos, no digamos ya llevar estilos de vida similares (comer lo mismo, levantarse a la misma hora, visitar al mismo psiquiatra, etc.), porque lo que a uno le salva la vida, a otro lo mata.
Además, los otolistas, como filósofos, creen que el hombre se crea un Dios a la medida de sus necesidades, complejos, traumas y un largo etcétera de circunstancias que son únicas para cada individuo.
Por ende, cada persona tiene unas creencias ligera o radicalmente diferentes.
Como teólogos, los otolistas creen que Dios tiene algo diferente para cada ser humano. Para unos tiene el Catolicismo, para otros el Islam, para otros el Budismo, para otros religiones radicales como el Ateísmo, para otros distintas combinaciones de fes y filosofías, etcétera etcétera.
Sabiendo eso, un otolista auténtico es aquél que respeta cualquier creencia de los demás que sea respetuosa con las demás. La única verdad absoluta es que nadie se toma un café con Dios para discutir temas de religión, y que cualquier información proveniente de Dios o supuestamente divina estará probablemente filtrada por un cerebro humano. Cada persona es quien debe decidir en qué creer, sea en Dios, en el Universo, en la Gente, en el Gobierno, en Satanás o en Nada.
La fe otólica admite la religión y el ateísmo. No admite imposiciones. No admite generalizaciones. No hay una fe verdadera si es impuesta. Las únicas fes que valen son aquellas que parten del interior del individuo, quedándose algunas en él y compartiéndose otras, o compartiéndose a veces.
Según el otolismo, cualquiera que crea que hay una única fe válida para la Humanidad entera y no deje espacio a otras posibilidades no impositivas, muy probablemente esté equivocado.
Ni que decir tiene que es posible tener creencias católicas, judías, musulmanas, bahai, budistas o ateas y ser otolista al mismo tiempo. Sólo hace falta apertura mental, respeto y tolerancia.
Continuará.
martes, 15 de marzo de 2011
La luna y el terremoto
Sobre el siguiente artículo de yahoo:
http://es.noticias.yahoo.com/blogs/ciencia_cultura/la-superluna-y-el-terremoto-en-japn-p11944.html
Estoy de acuerdo con lo dicho por el periodista. Punto.
Personalmente, la astrología me resulta curiosa, pero no es ley, ni para las mentes, ni para los destinos, ni tampoco para los movimientos de placas tectónicas. Habiendo dicho eso, los pescadores de costa, y no sólo ellos, saben que las mareas están influidas por la luna, de modo que las mareas vivas (con mayor coeficiente, léase, cuando más diferencia de altura hay entre marea alta y marea baja) coinciden con la luna nueva y la luna llena, mientras que las mareas muertas (las menos intensas) coinciden con los cuartos. Basta consultar una tabla de mareas para comprobarlo, y por si nos quedan dudas, bajar a la playa (yo lo he hecho muchas veces - bajen y juzguen por sí mismos, no me crean sólo por leerme). Además, las mareas más vivas del año coinciden con las lunas llenas o nuevas más próximas a los equinoccios (21 de marzo y 21 de septiembre).
Léase, que de provocar la luna un efecto sobre las mareas, las del mar o las del manto terrestre, debería de provocarlo en luna llena o nueva, y no en cuarto creciente, como estaba el 11 de marzo.
Otra cosa diferente es el efecto que produzca, teóricamente, sobre las mentes de las personas. No he encontrado ninguna información fiable en literatura acerca de esto, ni en psicología, ni el leyes, ni en medicina. Sin embargo, conozco varios sonámbulos, cuyas crisis vienen siempre con luna llena; y como profesor, veo que influye a algunos adolescentes (a ALGUNOS, no a todos y ¡sólo a una minoría! eso sí, normalmente chicos, y no chicas), que están más alterados, más provocadores, algunos más agresivos, en los días más cercanos a una luna llena. Si será porque lo miran en el calendario, si será inconscientemente, si será percepción de algunos docentes, si será, en definitiva, por la luna, o por otra "casualidad" que se repita siempre con un ciclo igual al de la luna, eso ya les dejo a otros que lo decidan... Por cierto, que esto lo he observado también en clases donde no había chicas, así que no busquen una explicación olfativo-hormonal (aunque quién sabe).
En definitiva, que quizá tan sólo algunas personas estén alterándose por anticipado pensando en la llegada de otro, y nada más que otro, plenilunio en perigeo. Y eso no se llama luna, sino autosugestión.
http://es.noticias.yahoo.com/blogs/ciencia_cultura/la-superluna-y-el-terremoto-en-japn-p11944.html
Estoy de acuerdo con lo dicho por el periodista. Punto.
Personalmente, la astrología me resulta curiosa, pero no es ley, ni para las mentes, ni para los destinos, ni tampoco para los movimientos de placas tectónicas. Habiendo dicho eso, los pescadores de costa, y no sólo ellos, saben que las mareas están influidas por la luna, de modo que las mareas vivas (con mayor coeficiente, léase, cuando más diferencia de altura hay entre marea alta y marea baja) coinciden con la luna nueva y la luna llena, mientras que las mareas muertas (las menos intensas) coinciden con los cuartos. Basta consultar una tabla de mareas para comprobarlo, y por si nos quedan dudas, bajar a la playa (yo lo he hecho muchas veces - bajen y juzguen por sí mismos, no me crean sólo por leerme). Además, las mareas más vivas del año coinciden con las lunas llenas o nuevas más próximas a los equinoccios (21 de marzo y 21 de septiembre).
Léase, que de provocar la luna un efecto sobre las mareas, las del mar o las del manto terrestre, debería de provocarlo en luna llena o nueva, y no en cuarto creciente, como estaba el 11 de marzo.
Otra cosa diferente es el efecto que produzca, teóricamente, sobre las mentes de las personas. No he encontrado ninguna información fiable en literatura acerca de esto, ni en psicología, ni el leyes, ni en medicina. Sin embargo, conozco varios sonámbulos, cuyas crisis vienen siempre con luna llena; y como profesor, veo que influye a algunos adolescentes (a ALGUNOS, no a todos y ¡sólo a una minoría! eso sí, normalmente chicos, y no chicas), que están más alterados, más provocadores, algunos más agresivos, en los días más cercanos a una luna llena. Si será porque lo miran en el calendario, si será inconscientemente, si será percepción de algunos docentes, si será, en definitiva, por la luna, o por otra "casualidad" que se repita siempre con un ciclo igual al de la luna, eso ya les dejo a otros que lo decidan... Por cierto, que esto lo he observado también en clases donde no había chicas, así que no busquen una explicación olfativo-hormonal (aunque quién sabe).
En definitiva, que quizá tan sólo algunas personas estén alterándose por anticipado pensando en la llegada de otro, y nada más que otro, plenilunio en perigeo. Y eso no se llama luna, sino autosugestión.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)